Termin księgowość wziął się od grubych ksiąg w które wpisywane były wszelkie przeprowadzane w firmie transakcje, wpływy, wydatki i wszelkie zmiany stanu majątkowego. Analogicznie osobę zajmującą się księgowością nazwano księgowym. Od czasów średniowiecznych księgowość prowadzona była w wiązanych grubych księgach. Z czasem nastąpił postęp. Zarówno zmienione zostały grube księgi jak i sposób rozliczania. Najpierw weszły specjalne, innego rodzaju księgi papierowe, które prowadzone są na podstawie dowodów księgowych, które obejmują zbiory obrotów, sald – księga główna, księgi pomocnicze, dziennik. Znajduje się tam również wykaz aktywów i pasywów. Wszelkie zapisy dokonywane są chronologicznie i systematycznie. Współczesna tendencja, to przechodzenie na ewidencje elektroniczne. W związku z tym używana od dawna nazwa „księgowość” zostaje zastąpiona przez „rachunkowość”. Najwcześniejszą forma księgowości jest księgowość pojedyncza. Były to dość luźne zapisy, nie zawsze kompletne, które często nie nadawały się do tego, aby rzetelnie przedstawić sytuację przedsiębiorstwa. Można było spotkać takie rozliczenia w małych przedsiębiorstwach oraz wśród ludzi wykonujących wolny zawód. Nieco później, w średniowieczu we włoskich księgach handlowych spotykamy system księgowości podwójnej. W historii najnowszej możemy spotkać termin „kreatywna księgowość”. W ten sposób nazwana została działalność, która ukrywa straty przedsiębiorstwa i w celu przyciągnięcia inwestorów lub chęci zmniejszenia podatków, przedstawienie sytuacji w dogodnym dla firmy świetle.